فلسطين سرزميني كه ميان دو قدرت بين النهرين و مصر قرار دارد، در آن زمان (بقول ويل دورانت) شبيه اين بود كه ميان دو سنگ زيرين و زبرين آسياب قرار دارد و از هر دو طرف هميشه تحت فشار بوده است. «جاده اعظم» كه در مبحث پيش به اشاره رفت، از فلسطين عبور مي كند و دو تمدن بين النهرين و مصر را به همديگر متصل مي كند، از بابل شروع شده از رود اردن عبور كرده، فلسطين را در نورديده و از شمال ارتفاعات سينا در كنار ساحل مديترانه، به مصر وارد شده به دو پايتخت متناوب مصر يعني ممفيس و تبس، مي رسد. در اين جا بايد به وضعيت جغرافي صحراي سينا كه ميان فلسطين و مصر واقع است اندكي توجه شود زيرا در مباحث آينده لازم خواهد بود: صحراي سينا از هر چهار جانبش به زمين هاي هموار محدود مي شود و وسط آن كوهستان سينا است. در سمت مديترانه نوار ساحلي باريك و همچنين در ساحل خليج قلزم (سوئز) و خليج عقبه نيز نوار باريك هموار، كوهستان طور را در برگرفته اند. و از جانب مصر همان طور كه امروز به كانال سوئز‌ ختم مي شود فاصله كوهستان و كانال ناحیۀ چندان پهناوري نيست، در قديم هم تقريباً همان حدود مرز سينا محسوب مي شده. جاده اعظم در جائي كه به صحراي سينا مي رسيد از باريكه هموار ميان كوه سينا و درياي مديترانه عبور مي كرد. پس از ويراني شهر سدوم، مردمان بين النهرين و مصر به شدت از مشاهدة شهر ويران شده مشمئز بل ترسان بودند. لذا جاده به سمت جنوب گرايش يافت و سه راهي جاده اعظم با جادّة بخور به شهر مدين در حوالي نوك خليج عقبه منتقل شد. از آن پس، مسير عبور جاده اعظم از جنوب كوهستان سينا و باريكه ساحل خليج عقبه و خليج قلزم (سوئز) مي گذشت. جاده اي كه از حوالي يمن و درياي عمان پس از پيمودن طول كوه هاي حجاز، در دورة پيش از ويراني شهر لوط (سدوم) در آن جا به جاده اعظم مي رسيد، در دوره دوم در شهر مدين به هم رسیده و سه راهی را تشکیل می دادند. اين جاده دوم در قرون بعدي به جاده بخور معروف گشت... ادامه مطلب

يک حديث مشهور و معروف امامت و رفتار مردم با ولايت امام را بيان مي­دارد، عده­اي چون معني آن را نمي­دانند و يک برداشت نادرست از آن دارند، هميشه از کنار آن مي­گذرند نه آن را مي­توانند بپذيرند و نه دليلي براي رد آن دارند و هماره نسبت به آن بلا تکليف هستند. عده­اي نيز با همان برداشت نادرست از پيام آن، گاهي مي­کوشند آن را مثلا يک نکته ضعف براي تشيع بدانند که آقاي مدرسي نيز از اين قبيل است و چنين القاء مي­کند. حديث اين است: «ارتدّ الناس بعد النبي الاّ ثلثۀ او اربعۀ»:[1] مردم پس از وفات رسول خدا (ص) روي گردان شدند مگر سه يا چهار نفر ـ سلمان، ابوذر، مقداد و عمّار. گروه اول از طرفي مي­بينند که شيعه همۀ آنان را که به ابوبکر بيعت کردند، مسلمان مي­دانند، از طرف ديگر پيام اين حديث بر خلاف آن است و چون در زندگي عملي علي (ع) و همان چهار نفر نيز مشاهده مي­کنند و مي­بينند آنان با همۀ امت يک رفتار مشترک اسلامي داشته­اند حتي برخي از آنان مانند سلمان به عنوان فرماندار مداين با آنان همکاري کرده است. همين طور ازدواج­ها و امور مشترک در زندگي، از امور کلي تا امور جزئي. در نتيجه نسبت به اين حديث دچار بلا تکليفي مي­شوند. گروه دوم نيز همين برداشت را بهانه کرده به القائات مي­پردازند. بنابراين پيش از ورود به اصل بحث ضرورت دارد معني اين حديث روشن شود: لطفا حديث را با يک کلمه توضيحي دوباره بنگريد: «ارتدّ الناس ]عن الولايه[ الاّ ثلاثۀ او اربعه». يا: «ارتدّ الناس ]عن بيعۀ الغدير[الاّ ثلاثۀ او اربعۀ». و اين يک واقعيت است که سنيان به ويژه سنيان معتزلي به آن کاملا معتقد هستند و مي­بينيد که چيزي به نام ولايت در عقايدشان نيست و از آن روي گردان هستند. اين حديث ربطي به توحيد، نبوت و معاد ندارد. از جانب ديگر مي­دانيم که طرف داران علي (ع) در آن وقت منحصر به اين چهار نفر نبود... ادامه مطلب

ابليس توانسته بود بني اسرائيل را با وجود آن همه پيامبر كه در طول تاريخ شان مبعوث شده بودند، متلاشي كند. او مانده بود و قدرت هاي نو پديد، در اين باره نيز توانسته بود با نفوذ دادن كابالا (تصوف) به جامعۀ هند و چين آنان را نيز كاباليست كند. شايد زحمات ابليس در به انحراف كشيدن اين جامعه هاي نو پديد خيلي كمتر از آن بوده كه براي متلاشي كردن بني اسرائيل متحمل شده بود. ظاهراً اديان در هند و چين با آساني نسبي تحريف شده اند. ايران آن روز: در انتقال قدرت كابالي اين بار نوبت ايران رسيده است كه مركز ثقل قدرت شده و سومر، آكد و آشور را درهم كوبيده اينك قصد تسخير مصر را دارد. مي توان گفت به انحراف كشيدن ايرانيان و تبديل ماهيت آنان به يك جامعۀ كاباليست براي ابليس مشكل تر از جامعه هاي هند و چين بود. زيرا به هر دليل و به هر عامل و عوامل جامعه شناختي كه براي ما چندان شناخته شده نيست، مردم بومي ايران اشتياق و تمايل چنداني به بت پرستي نشان نداده اند. در سرزمين ايران (فلات ايران) سه نوع پرستش غير توحيدي مي بينيم: 1- صنوبر پرستي در ميان كادوسيان، كه از مردم بومي ايران پیش از آمدن آریائیان بوده اند در ساحل ارس كه بحثي درباره شان گذشت. 2- ميترائيزم (خورشيد پرستي= مهر پرستي) كه پس از آمدن آريائيان پديد گشته است و به آن اشاره اي خواهد شد. 3- آتش پرستي؛ كه امروز به نوعي اصلاح شده و تلطيف يافته، در ميان اقليت زردشتيان ايران هست. گر چه هر سه مورد را مي توان بت پرستي ناميد اما با پرستش بت هاي دست ساز خيلي فرق دارند؛ دستكم صنوبر را به عنوان يك چيز زنده كه مصنوعي نيست و حيات گياهي دارد، مي پرستيدند و نيز سمبل برايش نمي ساختند. خورشيد و آتش نيز با هر نوع بت و بت سازي تفاوت بسيار دارد. ...ادامه مطلب 

به سيماي آية «خلق السموات و الارض» بار ديگر نگاه كنيد. همه اين جهان پهناور و بزرگ در شش روز يعني در شش بخش و مرحله از زمان خلق شده‌اند. و اگر مرحلة «ايجاد» را نيز به آن بيافزاييم، هفت مرحله مي‌شود. زمان نيز همگام با مادة اوليه و در همان مرحلة ايجاد بوجود آمده است. پس دست كم در مورد آغاز روزهاي ششگانه اين آگاهي كلي را داريم كه ابتداي آنها همان مرحلة ايجاد بوده است. كه با رخ دادن انفجار يا تحوّل عظيم در مركز جهان پايان يكي از آنها فرا مي‌رسد. از لحظة آغازين تحوّل (كه كرات و كهكشان‌ها به گاز، مذاب و انرژي تبديل مي‌شوند) تا تشكيل كامل آسمان (قشر) جديد، و كهكشان‌ها و كرات جديد، شب آن روز محسوب مي‌شود. پس از رخداد ششمين تحول و سپري شدن شب آن، روز هفتم شروع شده و اينك در حوالي عصر اين روز هستيم. اكنون موضوع جالب اين است: آيا مي‌توان رقمي براي مدت زمان يكي از اين «روز»ها تعيين نمود؟ آيا اسلام از اين مسأله نيز سخن گفته است؟ خوشبختانه پاسخ اين سئوال مثبت است. طول يكي از اين روزها هيجده ميليارد و دويست و پنجاه ميليون سال (000/000/250/18) است. و اگر اين رقم را در شش ضرب كنيد (000/000/500/109) يكصدو نه ميليارد و پانصد ميليون سال، با سال‌هاي كرة زمين ما، به دست خواهد آمد. اگر بنابراين باشد كه اين روزها شب نيز داشته‌اند بايد رقم مذكور را در دو ضرب كنيم. كه رقم (000/000/000/219) به دست مي‌آيد. البته براي به دست آوردن عمر جهان تا امروز، بايد مدت صبح تا عصر روز هفتم را نيز بر رقم مذكور بيافزاييم. كه در سطرهاي بعدي به بحث آن خواهيم پرداخت. اين محاسبه بر اساس آية 47 سورة حج و آية 4 سورة معارج، انجام مي‌يابد....